Det er ein kar som ikkje klarer å ligge unna meg og min blogg. Eg har bede han ligge unna fleire gonger. Ver grei, ligg unna bloggen min. Denne karen sender meg også private hatmail og sjikane.
Nok er nok for min del. Eg har fleire gonger bede han kutte ut, men utan hell. Eg lurer på kva eventuelle nettdebattantar i det ganske land meiner? Kva gjer ein med menn som meiner dei er i sin fulle rett til å pepre deg med vekselvis hatmails, kjærleikserklæringar og saklege mails? Det er jo kort sagt trakassering.
Eg meiner vi må kunne debattere sakleg i det offentlege rom utan å motta sjikane på mail. For min del er begeret fullt. Eg blir forbanna. Men for min del er eg heldig, eg er ein ressurssterk person og har mykje erfaring frå debatt. Eg er relativt herda sjølv om sjikane ikkje er noko eg har vandt meg til. Eg har aldri opplevd sjikane før, heldigvis. Eg tenker på folk som ikkje har denne erfaringa, men som blir utsett for det same. Hev dykk over det, alle tøffe damer. Ikkje lat hatske menn gjere inntrykk. Og at ein dud tørr battle meg på den måten under fullt namn, er meir enn eg forstår. NÅr eg brukar tid på å skrive om dette, er det fordi det er eit problem i det offentlege rom at menn erklærar hat mot kvinner. Mange kvinner på offentleg debattarena må diverre forhalde seg til dette. Det er synd.
Eg spør meg sjølv kva glede desse mennene har av det dei driv med? Ein kan ikkje synke lågare enn å tvinge seg til kontakt med nokon som ikkje vil ha kontakt med dei. Eg hatar deg, skriv denne mannen til meg på mail. Eg har aldri møtt han, eg kjenner han ikkje. Kvifor gjer han det? Kvifor hatar han meg? Eg anar ikkje. NOko må det jo vere. Ein hatar ikkje folk utan grunn.
Spor på nettet er søkbare i årevis framover, dei forsvinn aldri. Eg oppfordrar alle til å opptre sakleg på nettet. Når du først har skrive ein kommentar, forsvinn den aldri. Ellers er alle saklege debattantar velkommen til min blogg.
