Den ligg tilgjengelig her.

Når ein skal skrive bok, skal ein lage kunst. Det er viktig. Ein skal vere ekstremt opptatt av å skrive og av å skrive bra, og ein skal flikke på ord og setningar og mekke plott og stories, og ein skal ditt og datt og hist og pist og til slutt har ein da altså laga kunst. Ein skal vere dedikert. Så dedikert at ein går frå vettet, krasjar bilen og helst begynner på speed. Det er liksom så kjedelig å vere ein eller anna krøllete forfattar som berre sit og skriv i hettegenser, liksom. Forfattar, bohem, boms, bloggar, poet. Her skal det gå unna minst ein heil kasse Camelar per dag, to dunkar rødvin i timen og tretten liter kaffe per døgn. Og så skal ein gi ut boka, den skal trykkes og nokon skal slakte den, terningkast skal tatoverast over heile kroppen og du skal vinne ein Nobelpris, kanskje to. Etterpå skal ein haug folk skal vere rasande for at du fekk for mange prisar, dei skal trass alt fordelast likt til absolutt alle ellers er det grusomt forferdeleg. Og så skal ein klage over at ...

Så skal ein leite opp nokon som kan blurbe om ei bok, altså få betalt for å sei noko tøft om boka di som du kan trykke på omslaget. Men kven skal ein velge?? Nokre gir slagsider ein ikkje vil ha. Og kven vil selge sjela si for å sei noko pent om boka? Eg har pirka fram nokre namn og er i ferd med å spørre fleire. Og så skal ein ha testlesarar. Nokre pirkar på komma, andre kan ikkje lese. Lese som i "lese", ikkje som i å kunne sette saman bokstavar til ord. Å finne gode lesarar er ikkje lett. Du merker asap om du har ein god lesar på hand. Har du ein god lesar, er det gull, gull og atter gull verdt. Og så skal ein vite at boka er bra nok til at ein tørr sleppe den ut på markedet. Ein vil liksom ikkje havne mellom dei bøkene ein sjølv meiner eignar seg best som peisved. Og det er ikkje lett å vite. Og så skal ein tenke på lesaren, og ikkje tenke på lesaren, og så skal ein ikkje legge to fingrar mellom men ikkje framstå som ein løk. Og så skal ein gjerne late som om ein er l...

Kan kjøpast hos Flamme forlag.  Spoileren først: Anne Vikens boksingel XXX er ikke, som tittelen kunne antydet, av pornografisk natur. Den er heller et forsøk på å Xe ut visse mennesker i dikterjegets fortid, slik vi som er gamle nok til å ha skrevet på manuelle skrivemaskiner uten rettebånd, pleide Xe ut skrivefeil og svake setninger. Hvilke mennesker? X-kjærester. X-menn, kunne man kanskje sagt, da det er ei jente som forteller, som flyr rundt i Oslo, Berlin, India med framtida bak seg og fortida like foran. Hvorfor gikk det som det gikk? Hvordan skal det gå nå? Hvem innbiller du deg at du er? Anne er  blitt kalt fylkets egen Karl Ove Knausgård på NRK Sogn og Fjordane, og kom med følgende advarsel i Nationen: «Vi blir alltid innprenta med at vi har masse tid, men det har vi ikke. Livet er kort.» Så få ut fingeren — og les. —— Ta kontakt på mail om du ønsker eit eks tilsendt i PDF.

Deler av denne teksten er sensurert, og den er i bunn og grunn ein fake. «Har du Georg som psykologhjelpar eller går det på fylkeskommunen sitt budsjett, det og? De er nokre knakar, vi tek dykk snart,» skreiv ein kar frå Nordfjord til meg på Facebook. Eg vart litt paff. Eg vert alltid litt paff når folk viser, skriftleg og lett dokumenterbart, at dei manglar eit eller anna vesentleg i toppboksen. Du sender nemleg ikkje slike meldingar om du er retteleg klok, men heldigvis, får ein sei, er ikkje alle retteleg kloke. Då hadde vi jo ikkje hatt nokon grunn til å sparke nedover. Georg er Georg Arnestad. Han er forskar ved høgskulen i Sogndal, og det går ikkje an å skrive ei bok om Vestlandet utan å skrive om Arnestad. Mitt bekjentskap med Arnestad starta med at han meinte eg var litt bortinatta, iallefall ikkje den skarpaste kniven i den berømte skuffa. Etterkvart har han strekt seg så langt som å poste ein del av mine bloggpostar på Facebook-wallen sin med kommentarar av typen «Har An...

Bjørn og ulv drep berre når dei er svoltne, brølte eit par naturforbund, og så var alt sagt. Folk gjekk fem på. Dei trudde på at bjørn og ulv drap berre for mat.  Avstanden til landbruket og dyra er enorm, gigantisk, ubeskriveleg, sa far min og eg nikka. Sjølvsagt hadde han rett i det. Ein trengte berre å kunne lese for å vite såpass. Stillheita senka seg. Allmennheita var avleda, folket lurt. Drapsmaskinene hadde sine høge beskyttarar i systemet. Det hadde ikkje geiter. Det hadde eg no klart forstått. Geiter var stygge dyr utan verdi, og fordi det var mange av geitene, var det ikkje så farleg at nokre av dei vart ihjelrivne av rovdyr, plaga eller haldne på uetisk vis. At ei av tusen geiter hadde det vondt, var ingenting å bry seg om. Der fanst trass alt ein haug andre geiter som ikkje hadde det vondt, og geiter er ikkje eit individ, men flokk. Tanken var i rovdyrdebatten som i industrilandbruket: eit dyr har ikkje ansikt, ikkje namn, berre eit nummer. Far min sa at natur...

Eg sit og les litt bøker i kveldens mulm og mørke, langt ute i gokken på den svenske landsbygda. Her er ikkje så mykje anna å ta seg til enn å lese, og ettersom eg ikkje vågar lese skrekkelig skumle bøker av hensyn til min frykt for gamle hus omgitt av store, mørke, hengande hagar fulle av grevling og andre skumliteter, så les eg Jon Michelets bok "Brev fra de troende. Ei bok om tro og tvil". Den har eg kjøpt på bakgardssalg i likheit med eit tonn andre bøker, eg måtte ta trikken to gonger, og boka skuffar ikkje. "Brev fra de troende" er ein tolerant ateist si tilnærming til kristendom, eller til breva han får frå dei truande etter at han har stått fram som ateist i ein reportasje i avisa Vårt Land. Vårt Land er ei god og interessant avis, og Michelet er ein klok mann som les breva frå dei truande, ikkje uventa fleire gamle damer frå Vestlandet, med stor innsikt. Og ikkje minst toleranse. Michelet har ikkje tenkt å la seg frelse, han er og blir ateist, men trass sit...

Prolog: Dere skal drikke svart kaffe, sa Virkeligheten og red gjennom dalene. Feide Østlendingene ut av jarlesetene, og drev dem tilbake dit de kom fra. Vestlandet for Vestlendinger, sa den og ristet av dem overmakt og adelsmakt, og Østlendingene flagret som piska skinn gjennom skauen østover, de som overlevde. Kysten er flat og dekket av det som ligner sand. En vet ikke om det er sand. Det sies at kornene stammer fra tidligere tider, fra gamle folkeslags oppmaling av klippene. De kvernet klippene i småbiter om de stod i veien, kvernet dem opp og lot dem ligge ved havet. Det var ikke oss, sier Nabobygdingene. Vi er for små. Nabobygdingene er bare mennesker, men hestene deres er det noe rart med. Kampen om Hardanger. Når natten ligger tung, våkner Virkeligheten. Kom, maner Virkeligheten. Kom, roper den, og ponniene kommer. Vi sliper knivene, filer tennene, vokser hornene. Hvem vil vel ikke være så pen som deg, sier den til ponnien. Virkeligheten fra Vestlandet brisker se...

har skrive the new Sogn og Fjordane-beat/ Navarsete-blues/ Å Vestland! Vestland/ hey Lærdal/ ha det Sogndal/ hits the market autumn 2010/ . gjennomsnittlig antall sexpartnere for en nordmann er visstnok under ti latter haha ikke faen, var vi ikke villest i sengen, skrev de jeg tror de journalistene må være noen seriøst streit flinkiser, her stinker verken fitte eller levd liv de har vel aldri hatt pult utenfor Akersgata, eller pult utenfor rammemadrassen, iallefall ikke i rassen latter det rimet, skulle nesten tro jeg var poet du er dyrlege, det er nesten det samme om journalistene i trashpressa hadde stinket litt mer fitter og pils, hadde norsk journalistikk vært freshere, det tror jeg på de får låne litt klær av deg gi faen, nå snakker jeg om skills i å leve liv, ikke skills i å kle på seg mitt skittentøy du har råmye lekkert undertøy.. kanskje jeg skulle selge det uvasket på Finn mitt navn er anne viken/ jeg er en foss som stuper, som deler seg, som b...

«Romanen åpner med en svimlende beskrivelse av et selvbiografisk drap på en hund. Derfra fortelles det om forfatteren Oscars kamp for å mestre livet, Bøgda, seg selv og sine egne ambisjoner på vegne av forlaget, i møte med de vattnissene han har rundt seg. Bøgda, bind en utforsker det å vokse opp og være overgitt en verden som ser ut til å være komplett, avsluttet, lukket og smekk full av flatbanka kuer og stoler av stein, der hver dag kan bli din siste i kamp mot hulesteinbjørn eller andre prehistoriske ulumskheter som uansvarlig nok fortsatt lever på Vestlandet. Romanen beskriver det unge blikkets varhet og usikkerhet, der det registrerer dyrs tilstedeværelse og vurderinger med en destruktivitet som er voldsom og nesten morsom i sin konsekvens. I en vanvittig prosa som oppsøker det sårbare, det pinglete og det eksistensielt steinbærende, blir dette en dypt upersonlig roman, flokkutprøvende og konvensjonell. Et eksistensielt omdreiningspunkt er hundens død, et annet er kanskje hovedp...

Lov om velferd for Vestlendinger. Kapittel 1. Generelle bestemmelser. Basert på Lov om dyrevelferd/ parodi: arv og miljø og forskjell på folkegrupper. # Hjernevask § 1. Formål Formålet med loven er å fremme god Vestlandsvelferd og respekt for Vestlendinger. Loven skal også skissere hvordan Vestlendinger best kan behandles så de ikke kommer til å utgjøre en fare for Østlendinger. § 2. Virkeområde Loven omfatter forhold som påvirker velferd hos eller respekt for sogninger, bygdinger og nabobygdinger. Loven gjelder tilsvarende for utviklingsstadier av nevnte bygdefolk dersom sanseapparatet tilsvarer utviklingsnivået hos levende sambygdinger. § 3. Generelt om behandling av Vestlendinger Vestlendinger har egenverdi uavhengig av den nytteverdien de måtte ha for Østlendinger. Vestlendinger skal behandles godt og beskyttes mot fare for unødige påkjenninger og belastninger. § 4. Hjelpeplikt Enhver som påtreffer en Vestlending som åpenbart er syk, skadet eller...

Samtale mellom meg og journalist Oldeide på NRK Sogn og Fjordanes ettermiddagssending idag. Om du klikkar deg ca 41 minutt ut i dette opptaket, kjem du midt i sangen før innslaget. Opptaket ligg her. .

Kan kjøpes på bokbutikkar: Tronsmo, Norli eller bestillast i boksingelklubben Sjekk ut Flamme forlag X står for ekskjærestar har vi sagt, men det er meir sant at det står for Xistensiell. Eksistensielle tekstar. Rett og slett. For det er det dette er. .

Det er for å skape avstand til jeg-personen. Dette er tekstar som kan framstå som veldig personlige og sjølvbiografiske. Dei er ein miks av sjølvbiografiske hendingar og fantasi. Eksempelvis er heile Oslo-teksten og kanskje halve Berlin-diktet fantasi, medan Hyderbad-teksten er kanskje 70 prosent sjølvbiografisk. For å skape avstand til fortellerstemma, skriv eg på bokmål. Eg ville blitt for nært. Jeg i teksten er ikkje Anne Viken, men ein fiktiv jeg-person. Dette er eit grep ganske mange forfattarar gjer: byte språk for å få avstand til personen i teksten. Alle mine kommentarartiklar og kronikkar er på nynorsk. Dei har meg, Anne Viken, som avsendar, og er mine meiningar. Vi har to språk og denne luksusen har eg tenkt å nytte utfrå personlege valg og preferansar.

Singelklubben til Flamme forlag er ikkje ein klubb for single, men ein bokklubb for boksinglar. Om du melder deg inn får du Flammes boksinglar i posten kvar gong dei kjem ut. Singlane kan ellers kjøpast på Tronsmo og diverse bokhandlar rundt om i Oslo. Les Flammes blogg. Den er særdeles lesverdig. http://www.flammeforlag.no/ .

No kjem det ut ein boksingle på Flamme forlag. Den heiter XXX og kjem i april. Dette er dei mest hudløst ærlige tekstane eg nokon sinne har publisert offentlig, og her kjem den andre sida av skribent Viken fram: den menneskelige. Ikkje den kontakt debattøffe som hamrar ut meiningar med riflefart. Ein stor kontrast. Singelen består av lengre dikt. Det siste diktet er frå Berlin. For å framprovosere ein sterk følelse av å vere lost, drog eg til Berlin rett før jul all by myself, og traska rundt i slapset midt i trafikken der nede. Det var jul over alt, alle hadde det totalt koselig og eg følte meg rett og slett heilt fortapt. Det er muligens litt pinglete å føle seg fortapt i Berlin, men eg fekk det iallefall til. Oss følelesmennesker i mellom er det ikkje så vanskelig. Nok fordi det var lillejulafta og eg satt ensom på bar og drakk pils i ei mølje av hardtrøykande tyskarar. Det funka fint for å skrive dikt. Eg følte meg virkelig like lost som den teksten skulle vere. Og den sit. Ein må ...

Lei av samtidsforfattarar som held på å stryke med der dei sit og gneg på sine eigne knokar i desperasjon over stoffmangel? Treng du lesestoff, har du behov for noko å fyre i omnen med? Har du lyst til å lese tekstar som på førehand er omtalt slik: "i love it! fuck the world & superlol @ the establishment, i'll twitter your ass and your facebookmsnweb2.0-cousins and siblings, this is the new loud, jeg mener det!" Du treng ikkje vente lenge. Min boksingle på Flamme forlag kjem ut i april. .

TJA. Eg er ikkje sikker. Det er så kranglete å sitte og slite med dette rotete språket når ein jobbar under tidspress. Gi meg god tid, og nynorsk er ok. Det må vere svært vanskelig for folk å skrive nynorsk når ikkje ein gong vi som skriv mykje, orkar dette språket. Jamfør forfattar Brynjulf Jung Tjønn som forlot språket etter å ha gitt ut to bøker og slost seg gjennom to rundar med nynorsk korrektur. Les Jung Tjønns Farvel til nynorsken i Aftenposten. No skriv han bokmål i NRK. Mitt bokprosjekt er på reinspikka bokmål. Eg gidd ikkje eingong tenke på alle orda eg måtte ha tatt ut, alle omskrivingane, alle forboda, alle dei forkrøpla gamle orda eg måtte ha nytta i mitt bokmanus. Difor valgte eg bokmål. Det var vi alle einige i. Trur forlaget var like glade. Men slik er det. Nynorsk er ikkje levedyktig med mindre noko graverande blir gjort. Det er mange ein kjenner som forsøker seg på nynorsk, men desse skriv eit musealt og dårlig språk. Kvifor ikkje ha eit språk som vi som brukar språk...

XXX by me.