Gå til hovedinnhold

Kva er det artigaste oppdraget å få som dyrlege i felten?


TJA. Eg liker å utrede hestar. Kolikk er ein ganske interessant diagnose der du får gjort ei heil bråte med medisin. Andre interessante kasus er hestar med mystiske symptom på eit eller anna underleg der ein må vri hjernen litt for å finne ut kva det kan vere for noko. For eksempel feber som svingar, stive bein og andre underlige saker som ikkje alltid er heilt lett å direkte påpeike årsaka til. Blant anna hadde eg ein gong ein hest som på dag ein fekk kolikk, på dag to vart blind i eit døgn, og på dag tre fekk synet tilbake. Vanskelige tilfeller, men svært interessant. Om enn sjølvsagt svært kjedelege for eigaren.

Men diagnosen frå helvete er utan tvil livmorframfall på ku. Alle som har sett korleis det ser ut når livmora ramlar ut på ei ku, veit at dette er eit lite lekkert syn. Den er ei bråte med kilo tung. Har den lagt ute av kua lenge, kan den vere tørr. Den kan ha blitt porøs, den kan sprekke og gå hol i når du tar i den. Er du riktig heldig ligg livmora i ein dam med vatn og kua er nedkjølt. Nokre gonger har kua i tillegg til livmorframfall også melkefeber, eller "kalkmangel". Då greier den ikkje reise seg, og kan etterkvart gå i koma og dø om den ikkje får kalk i blodet.

Av og til er livmora alt hol i når du kjem fram til garden. Då er det ikkje mykje å gjere med mindre holet sit på ein slik stad at livmoramputasjon er eit reelt alternativ. Ut av slike hol kan det også etterkvart ramle tarmar. Dessutan må du passe på at urinblæra ikkje kjem med når du amputerer livmora. Det er litt dumt å utføre ein kombinert livmor- og urinblæreamputasjon. Utan urinblære blir ein kjapt litt redusert.

Diagnose nummer to frå helvete, er å ta blodprøvar på mengder av purker på same dag. Det er ikkje ein diagnose, meir eit oppdrag, men det er ei fæl oppleving. Det er steikande varmt i grisefjøsar, støvete, trangt og eit skrekkeleg lydnivå når titals purker skrik og hyler fordi dei har på seg reim rundt nasen og blir haldne fast medan ein stikk dei i halsen i eit forsøk på å dra ut blod til blodprøvar. Du blir så sveitt, så døv, så nedstøva og får eit detaljert innblikk i grisens kjeft. Grisar har kjeftar som låvedører smekk fulle av tenner som du ikkje i din villaste fantasi ville ha klappa rundt ein fot eller arm. Det er reine krokodillegapa, og med ein gong ein slepp nasebandet av grisen etter at blodprøven er teken, så smeller dette digre grisehovudet til sida med gapet fullt av tenner. Då gjeld det å stå ein annan stad.

Eg har ingenting imot griser, men å ta blodprøver av tett samanstua grisepurker i slike varme og støvete fjøsar, er ikkje spesielt kult. Årsaka til at eg har fått denne erfaringar, er at nokre av mine kollegaer skydde oppgava som pesten. Den ramla då på meg. Og ja, det var pur lidelse, rett og slett.

Andre vanvittige diagnoser som kan nevnast er livmoromdreining på ku som kan vere noko kjedeleg å kome utfor klokka tre natt til søndag, typisk på ein gard som ligg mange mil inne i svartaste skogen.

Men dette var dei kjipe diagnosene. Dei fleste andre er langt kjekkare og greiare, difor er det gøy med jobb.

Populære innlegg fra denne bloggen

Når den døde bestemora di spring etter deg på alle fire

Igår las eg den første barneboka eg har lese på lenge. Den handla om eit spøkelse, trudde eg, men det viste seg at det var eit romvesen. Det handla rett og slett om eit romvesen som sat fast i eit romskip nedi jorda under ei gran ute i skogen etter å ha krasja i ein skogbrann. Det vart heile tida hinta til at dette skumle sat fast, så eg tenkte det var ein vampyr som sat fast i ei kiste (Den vesle vampyren), eller eit lik eller noko som var levande begravd (murt inn i veggen). Så eg sat da å vente på ein vampyr, ein varulv eller eit realt spøkelse. Potensielt ein kjekk Twilight-type. Men no kjem det verste av alt (Eksorsisten). Vesenet tar knekken på bestemora medan jenta ser på. Bestemora slenger seg hit og dit i senga og blod renner og hovud sprekk. Og så kryp vesenet inn i den døde bestemora til hovedpersonen og får denne døde bestemorskroppen til å drive å springe etter hovedpersonen. Det er det verste eg har lese på lenge. Beinpiper og innmat og blod og springande døde bestemødre

Villsauliv på Værlandet

Brenning av lynghei. Ny næringsrik lyng kjem opp og blir fine beite. Her går sauene ute året rundt.

Bønder er meir nyttige enn skribentar

Eg ser at frilansjournalistane Marit Bendz og Heidi Hattestein frå Førde har fått utmerkelsen "Årets frilansere" Eg gratulerer. Då eg såg på Bendz sine bilder på sida hennar Skrifta og veggen , fann eg dette sitatet: "Den som rydder mark, gjør menneskeheten en større tjeneste enn alle Europas skriblere", Voltaire. Eg og ein skribentkompis sat nett idag å diskuterte nettopp dette. I sommar var det nemleg ein bonde som gjorde eit stort poeng, det ut av at han forvalta fleire millionar (ni) kroner enn meg. Han var visstnok ein betre og meir nyttig, meir hardtarbeidande og ærleg samfunnsborgar enn meg (kva er dette slags argumentasjon?), og eg sat å høyrde på og tenkte omtrent dette: gi faen i å dynge meg ned i dine mindreverdighetskomplekser. Eg tjener mine penger til livets opphald, du dine. Eg har valgt min måte å gjere det på, du har valgt din. Det er ikkje min feil at du må springe frå fem om morgonen til tolv om natta kvar dag heile året. At du spring på denn