Gå til hovedinnhold

Tilbake til naturen

zdweupeI dag sat eg ute i sola og las aviser som vanleg. Då kom eg over ein artikkel i dagens Vårt Land. Vårt Land er ei av Noregs få meiningsberande aviser der ein finn stoff som både engasjerer og provoserer. Det kan eg like. Her er nokre klipp frå ei av sakene. Det handlar om å vere tilstades i sitt eige liv. Eg har ofte lurt på kor mykje folk eigentleg er til stades. Er det å vere tilstades når du føler eit jævla stress på kroppen? Eg føler folk stressar så himla. Jobbar så lange dagar, netter osb. Mange strevar og les og studerar og jobbar. Greit nok, det er gøy, men kvar går grensa for når stresset tar over for tilstedeværelsen? Vi har godt av å av og til bli minna om banale sanningar som at vi må vere tilstade i eigne liv, kva det no enn måtte bety. Intensitet i nuet kanskje? Er det det det handlar om? Det handlar iallefall ikkje om stress.
Eg tenker eg er tilstades no om våren. Fuglane syng og det er varmt og vakkert. Og eg har oppdaga, på mine gamle dager, at eg og Thor Heyerdahl har nøyaktig same filosofi. Vi meinar begge verden er i ferd med å bevege seg mot eit samfunn som neppe er bra for verken menneske eller natur. Her kjem eg igjen tilbake til stress og mas og overtidsjobbing, kun for å tjene peng til stæsj vi vel strengt tatt ikkje har bruk for. Konsum, massekonsum, massekultur: klinger ikkje pent i mine øyre. Greit nok, eg konsumerer kultur men massekonsumet av stæsj og forbruksartiklar kan ein spy av.

Eg leser Grønn var jorden på den syvende dag av Thor Heyerdahl. Kall meg gjerne ein dagdrømmer, men alternative tanker om korleis vi bør leve våre liv er ikkje å forakte: Eg var meint for å ligge i grøne enger men stappar i meg pølser og vassar i penger. sitat: meg sjølv. Natur er kultur og kultur er natur, osb, men eg for min del vil heller tilbake til naturen enn enda djupare inn i massekonsumet og forbrukerkulturen. Eg er ein av dei som går lange omvegar rundt julegatene og som skjemmes over ola nordmann som fråtser på Ikea. Da vil eg heller sole meg i skogen. Eg håpar folk ein dag får augene opp for at det går an å leve uten ekstremkonsumet dei omgir seg med. Kanskje då stresset og elver av prozac (antidepressiva) også vil forsvinne. Og til slutt. Eit lite lam på tunet.
Det er ei jente og her er den to dagar gammal. Det einaste den tenker på, er kor mora er. Heldig sånn sett, ho treng aldri vere blakk etter å ha handla masse skrot ho ikkje trenger på Ikea. Eg likar dyr.

Populære innlegg fra denne bloggen

Når den døde bestemora di spring etter deg på alle fire

Igår las eg den første barneboka eg har lese på lenge. Den handla om eit spøkelse, trudde eg, men det viste seg at det var eit romvesen. Det handla rett og slett om eit romvesen som sat fast i eit romskip nedi jorda under ei gran ute i skogen etter å ha krasja i ein skogbrann. Det vart heile tida hinta til at dette skumle sat fast, så eg tenkte det var ein vampyr som sat fast i ei kiste (Den vesle vampyren), eller eit lik eller noko som var levande begravd (murt inn i veggen). Så eg sat da å vente på ein vampyr, ein varulv eller eit realt spøkelse. Potensielt ein kjekk Twilight-type. Men no kjem det verste av alt (Eksorsisten). Vesenet tar knekken på bestemora medan jenta ser på. Bestemora slenger seg hit og dit i senga og blod renner og hovud sprekk. Og så kryp vesenet inn i den døde bestemora til hovedpersonen og får denne døde bestemorskroppen til å drive å springe etter hovedpersonen. Det er det verste eg har lese på lenge. Beinpiper og innmat og blod og springande døde bestemødre

Villsauliv på Værlandet

Brenning av lynghei. Ny næringsrik lyng kjem opp og blir fine beite. Her går sauene ute året rundt.

Bønder er meir nyttige enn skribentar

Eg ser at frilansjournalistane Marit Bendz og Heidi Hattestein frå Førde har fått utmerkelsen "Årets frilansere" Eg gratulerer. Då eg såg på Bendz sine bilder på sida hennar Skrifta og veggen , fann eg dette sitatet: "Den som rydder mark, gjør menneskeheten en større tjeneste enn alle Europas skriblere", Voltaire. Eg og ein skribentkompis sat nett idag å diskuterte nettopp dette. I sommar var det nemleg ein bonde som gjorde eit stort poeng, det ut av at han forvalta fleire millionar (ni) kroner enn meg. Han var visstnok ein betre og meir nyttig, meir hardtarbeidande og ærleg samfunnsborgar enn meg (kva er dette slags argumentasjon?), og eg sat å høyrde på og tenkte omtrent dette: gi faen i å dynge meg ned i dine mindreverdighetskomplekser. Eg tjener mine penger til livets opphald, du dine. Eg har valgt min måte å gjere det på, du har valgt din. Det er ikkje min feil at du må springe frå fem om morgonen til tolv om natta kvar dag heile året. At du spring på denn