Gå til hovedinnhold

Litteratur på Blå

Tirsdag var det Litteratur på Blå med ja, nettopp, litteratur, vin og jodling. Forfattern var ein laidback dud frå Helsinki (Mikko Rimminen) som klarte å trekke det å skrive bøker ned på bakken: Kvifor vart starten på boka di som den blei? Tja, nei, ei bok trenger jo ein start.
Kvifor er det så mange som liker boka di? Nei, det aner eg virkelig ikkje.

Med andre ord ein stor, og deilig, kontrast til høgtsvevande karakterar som Hanne Ørstadvik der du omtrent må halde deg fast i ein stol for å ikkje havne oppe under taket når du lyttar til dei svært abstrakte tilnærmingane til litteraturen og det å skrive. Rimminen preika om å drikke øl og å henge i byen, og gjorde det å skrive til det der er, nemlig eit handverk.

Eg føler at dette spørsmålet er viktig, iallefall når ein skriver sjølv: "Planlegg du karakterane sine handlingar på førehand, slik at du veit kva du skal skrive når du set deg framfor tastane, eller kjem handlinga til deg der og då?" Rimminen svarte omtrent dette: "Det eg planlegg å skrive, funker ikkje. Karakterane mine gjer det dei vil uavhengig av kva eg hadde tenkt, og dei gjer heilt andre ting ofte enn det eg skulle ønske. For eksempel kunne eg godt tenke meg at karakterane i boka hadde ein jobb". Boka han snakkar om er Pussikaljaromaani. Den er oversett til svensk, men ikkje til norsk. Den er muligens på veg snart.


Her er omtalen av arrangemanget, henta frå Litteratur på Blå si heimeside:

Finsk litteratur (Øl, vennskap og terningspill), 11. november kl 19:
Mikko Rimminen (1975-) er en av Finlands mest anerkjente unge forfattere. Han har tidligere skrevet to diktsamlinger og romandebuterte med "Pussikaljaromaani" (2004). "Pussikaljaromaani" er oversatt til flere språk og har solgt nesten 20.000 eksemplarer i hjemlandet. På svensk har boken fått tittelen "Öl, vänskap och tärningsspel". Boken er en humoristisk skildring av tre øldrikkende dagdrivere som i løpet av et døgn i Helsinki møter mange rare folk og hendelser. Rimminen har også utgitt romanen "Pälkky" (2007). På Blå skal han lese fra sin første roman og blir intervjuet av dikter Endre Ruset. Tema for samtalen er Rimminens eget forfatterskap, finsk litteratur og den generelle galskapen som skal til for å holde et forfatterskap levende. Det blir musikk ved Polkabjørn, Norges mest særegne jodler og polkaartist, også kjent som "Der Jodelprinz Aus Skandinavien". Følg med på Litteratur på Blå sitt program framover. Masse bra. Sjekk også ut Tekstbehandlingsprogrammet på Radio Nova, Litteratur på Mono samt Litteraturhuset.

Populære innlegg fra denne bloggen

Når den døde bestemora di spring etter deg på alle fire

Igår las eg den første barneboka eg har lese på lenge. Den handla om eit spøkelse, trudde eg, men det viste seg at det var eit romvesen. Det handla rett og slett om eit romvesen som sat fast i eit romskip nedi jorda under ei gran ute i skogen etter å ha krasja i ein skogbrann. Det vart heile tida hinta til at dette skumle sat fast, så eg tenkte det var ein vampyr som sat fast i ei kiste (Den vesle vampyren), eller eit lik eller noko som var levande begravd (murt inn i veggen). Så eg sat da å vente på ein vampyr, ein varulv eller eit realt spøkelse. Potensielt ein kjekk Twilight-type. Men no kjem det verste av alt (Eksorsisten). Vesenet tar knekken på bestemora medan jenta ser på. Bestemora slenger seg hit og dit i senga og blod renner og hovud sprekk. Og så kryp vesenet inn i den døde bestemora til hovedpersonen og får denne døde bestemorskroppen til å drive å springe etter hovedpersonen. Det er det verste eg har lese på lenge. Beinpiper og innmat og blod og springande døde bestemødre

Villsauliv på Værlandet

Brenning av lynghei. Ny næringsrik lyng kjem opp og blir fine beite. Her går sauene ute året rundt.

Bønder er meir nyttige enn skribentar

Eg ser at frilansjournalistane Marit Bendz og Heidi Hattestein frå Førde har fått utmerkelsen "Årets frilansere" Eg gratulerer. Då eg såg på Bendz sine bilder på sida hennar Skrifta og veggen , fann eg dette sitatet: "Den som rydder mark, gjør menneskeheten en større tjeneste enn alle Europas skriblere", Voltaire. Eg og ein skribentkompis sat nett idag å diskuterte nettopp dette. I sommar var det nemleg ein bonde som gjorde eit stort poeng, det ut av at han forvalta fleire millionar (ni) kroner enn meg. Han var visstnok ein betre og meir nyttig, meir hardtarbeidande og ærleg samfunnsborgar enn meg (kva er dette slags argumentasjon?), og eg sat å høyrde på og tenkte omtrent dette: gi faen i å dynge meg ned i dine mindreverdighetskomplekser. Eg tjener mine penger til livets opphald, du dine. Eg har valgt min måte å gjere det på, du har valgt din. Det er ikkje min feil at du må springe frå fem om morgonen til tolv om natta kvar dag heile året. At du spring på denn