Dersom du ikkje veit kvar kultureliten vankar, samt meiner at denne kun finst sentralt, sankar du stemmer til Frp

Kultureliten gjer Frp større, skriv Knut Roger Andersen i styret for Oslo Arbeiderparti fredag 10.juli. Vidare skriv han om den vestkantprega gjengen på Kunsternes Hus som gjer motstanderne av Frp ei bjørnetjeneste. Denne gjengen er i følge Andersen ein elite, nærmare bestemt den over alt diskuterte «kultureliten».

Det er her på tide å utvide kulturelitebegrepet, eventuelt kulturelitebegrepet, samt rette litt opp i Andersens oppfatning av kvar kultureliten likar å henge når dei skal svinge vinglaset sitt.

Lat oss ta det siste først.: ikkje alle som tilhøyrer kultureliten heng på Kunstnernes Hus. Det er kun ein liten del av den Oslo-baserte delen av denne såkalla eliten som heng her jevnlig. Sjekk ut ei rekke stader rundt Youngstorget, blant anna, samt Grüerløkka.

Eller definerer Andersen kultureliten som utelukkande folk over eit visst alderssegment samt Frogner-fruer? Sistnevnte høyrer vel ikkje akkurat til kultureliten slik Andersen definerer det. Dei er økonomisk elite, og akkurat dette økonomiargumentet kjem opp når ein spør sine kunstnervenner kor ofte dei et på Kunstnernes Hus. Svaret er ekstremt sjelden eller aldri. Sjølvsagt finst der unntak.

Punkt to. Ettersom Kunsternens Hus ser ut til å vere eit sentralt ankepunkt i skytsen mot kultureliten kan det sjå ut som om denne eliten kun finst sentralt plassert i buss/ taxi/ gang-/ sykkelavstand til dette Huset i sentrale Oslo, og ikkje lokalt. Ein må trass alt ha tilgang til Kunsternes Hus for å vere kulturelite.

Her må vi presisere litt. Det finst mykje lokale «kultureliter» i form av blant anna kunstnere, forskere, forfattere og kva ein måtte ønske å inkludere, som bur mange hundre mil borte frå dette huset, nærmare bestemt lokalt.

Det er eit teikn på kunnskapsmangel og sneversyn når kritikerne av kultureliten til stadighet bruker Kunstnernes Hus og Litteraturhuset som symbol. Det viser kor lite desse kritikarane veit om denne gruppas liv og levesett. Eventuelt fortel det ein heil del om kjennskapet til Oslo og resten av landets kulturelle liv. Det avslører også Oslo-snevre briller, og eit svært så snevert kulturelitebegrep.

Dette sneversynet der distrikts-Norge er utelate, bidreg nok også til Frp-sympatier og refs av sentralt plasserte eliter all den tid mesteparten av Norges befolkning faktisk lever utanfor taxiavstand til Kunstnernes Hus. Frp sanker mange stemmer på neglisjering av lokalsamfunn.

Det er kanskje ikkje berre kultureliten som skaper sympatisører med Frp.

Dei som kritiserer kultureliten utfrå eit Kunstnernes Hus-poeng/ innfallsvinkel bygger sine påstander på fordommer, utdatert og manglande kunnskap om kultureliten, kven no dette måtte vere. Det er nok ikkje berre kultureliten som bør lære at å tie er gull, som Andersen påpeiker.