Gå til hovedinnhold

Spektakulært plott med ujamt driv (bokmelding Firda 5.oktober 2006)

AnneViken-blog

Rune Timberlid
Roman: Deadline
Det Norsk Samlaget
286 sider

Anne Viken

I Rune Timberlid si fjerde bok om polititbetjent Rolf Randen dreiar handlinga seg rundt forsvinninga av ein kvinneleg NRK-journalist i Førde. Den sjølvstendige reporteren, kjend for hyppig bruk av anomyme kjelder og uortodokse metodar, har stige raskt i gradene frå sommarvikar til lokal stjernereporter med fast jobb. Etterkvart som etterforskningsprosessen skrir fram, dukkar det opp fleire kjelder frå Tonje Luster sitt liv som ”student” i Oslo. Er den 28 år gamle reporteren innhenta av fortida?

Randen tar saka, og etterkvart er både KRIPOS, presten i Førde og distriktssjefen i NRK innblanda i ei kompleks og dyster sak ingen av dei kjenner konsekvensane av. Ei blodspakt er inngått på eit loft i Sogndal og fleire skal dø: Den som er ute etter hemn, må grave to graver. Ein barneheim i Litauen skaffar unge jenter til fylket: Den kar som ikkje har kjerring, kan betale i grå konvolutt.
Ein tilsynelatande uengasjert politimeister slepper Randen laus, og Randen møter både attraktive kvinner og sveitte, redde menn på sine reiser til blant anna Høydalsfjorden, Tollbugata i Oslo og Vilnius i Litauen.

Dei rundt hundre første sidene held Timberlid koken, men heretter går boka over i å repetere seg sjølv. Rolf Randen slepp til med lange tankerekker rundt saka, og overlet i altfor liten grad handlinga til lesaren sin fantasi. I tillegg vert mykje gjenteke i dialogar, noko som gjer store delar av Deadline til ei heller tungrodd lesaroppleving.
Mange element vert trekt inn i historia tilsynelatande utan å ha nokon funksjon. Til tider gjer teksten brå overgangar mellom tid og stad. Dette gjer historia usamanhengande og rotete, men for det meste heng plottet saman, sjølv om den på fleire punkt er lite truverdig. På slutten tek boka seg opp att i det handlinga tek nye vendingar og serverer ei heller makaber løysing med eit spektakulært plott.
Deadline skal også ha skryt for å sette fokus på korleis media stadig flyttar grensene for kva som kan publiserast og ikkje, samt kva konsekvensar dette kan få for enkeltpersonar sine liv. Dette er i høgaste grad eit brennaktuelt tema.

Hovedpersonen Rolf Randen er eit typisk eksempel på ein kjedeleg fyr, utan hobbyar og vener, og på mange måtar er han stereotypen på etterforskaren i ein kriminalroman med lite pengar og gamal bil. Men til tider legg han for dagen ein snever samfunnskunnskap, og kjem med banale, om ikkje vulgære, tankerekker. Han snakkar om gateprostituerte i Oslo som ”byr seg fram”. Dette er eit av eksempla på korleis utanlandske prostituerte i Oslo, og offer for trafficking generelt, får ein primitiv og kunnskapslaus omtale i Deadline.
Randen omtalar også i fleire vendingar prostitusjon som verdas eldste yrke, ein påstand som for lenge sidan er tilbakevist og utgått på dato. Skildringane av miljøet her er i det heile lite truverdige og lite nyanserte. Kvinnesynet er gamalmodig, og det er vanskeleg å sei kva målgruppe det er forfattaren siktar seg inn mot. Rolf Randen, som sjølv ikkje har tippa førti, ser med undring og avstand på kvinner på 28, og har på mange måtar tankar som ein heller skulle tru tilhøyrer generasjonen tjue år eldre enn Randen sjølv.

Timberlid har lagt på bordet eit godt plott, mange gode karakterar og ei til tider spanande handling, men boka kunne med fordel vore slanka med fleire titals sider. Etterkvart bør også Randen satse på å utvikle sitt personlege spekter dersom han skal satse på å overleve fleire bøker. Terningkast tre.

Populære innlegg fra denne bloggen

Når den døde bestemora di spring etter deg på alle fire

Igår las eg den første barneboka eg har lese på lenge. Den handla om eit spøkelse, trudde eg, men det viste seg at det var eit romvesen. Det handla rett og slett om eit romvesen som sat fast i eit romskip nedi jorda under ei gran ute i skogen etter å ha krasja i ein skogbrann. Det vart heile tida hinta til at dette skumle sat fast, så eg tenkte det var ein vampyr som sat fast i ei kiste (Den vesle vampyren), eller eit lik eller noko som var levande begravd (murt inn i veggen). Så eg sat da å vente på ein vampyr, ein varulv eller eit realt spøkelse. Potensielt ein kjekk Twilight-type. Men no kjem det verste av alt (Eksorsisten). Vesenet tar knekken på bestemora medan jenta ser på. Bestemora slenger seg hit og dit i senga og blod renner og hovud sprekk. Og så kryp vesenet inn i den døde bestemora til hovedpersonen og får denne døde bestemorskroppen til å drive å springe etter hovedpersonen. Det er det verste eg har lese på lenge. Beinpiper og innmat og blod og springande døde bestemødre

Villsauliv på Værlandet

Brenning av lynghei. Ny næringsrik lyng kjem opp og blir fine beite. Her går sauene ute året rundt.

Bønder er meir nyttige enn skribentar

Eg ser at frilansjournalistane Marit Bendz og Heidi Hattestein frå Førde har fått utmerkelsen "Årets frilansere" Eg gratulerer. Då eg såg på Bendz sine bilder på sida hennar Skrifta og veggen , fann eg dette sitatet: "Den som rydder mark, gjør menneskeheten en større tjeneste enn alle Europas skriblere", Voltaire. Eg og ein skribentkompis sat nett idag å diskuterte nettopp dette. I sommar var det nemleg ein bonde som gjorde eit stort poeng, det ut av at han forvalta fleire millionar (ni) kroner enn meg. Han var visstnok ein betre og meir nyttig, meir hardtarbeidande og ærleg samfunnsborgar enn meg (kva er dette slags argumentasjon?), og eg sat å høyrde på og tenkte omtrent dette: gi faen i å dynge meg ned i dine mindreverdighetskomplekser. Eg tjener mine penger til livets opphald, du dine. Eg har valgt min måte å gjere det på, du har valgt din. Det er ikkje min feil at du må springe frå fem om morgonen til tolv om natta kvar dag heile året. At du spring på denn