søndag, oktober 27, 2013

Ted Talks: kylling til industrifisk og tidleg død pga dårleg kosthold.

Videoen er virkelig verdt å kikke på. Kva meiner du om at fiskeindustri mater fisken med kylling?



Barn vil leve ti år kortare enn sine foreldre grunna dårleg kosthold som igjen fører til helseproblem og og overvekt.



Finn fleire Ted Talks her. Chew on this er ein serie foredrag med fokus på mat og matproduksjon. Den finn du også på Netflix.



tirsdag, oktober 22, 2013

Korleis få sosiale og tamme kattar og kaninar, enkle triks

Vil du ha ein tam kanin eller sosial katt?

Der finst nokre utruleg enkle knep. Nokre trur at ein må løfte, bære, klappe og stryke for å temme dyr. Dette er feil. Ofte er det heilt omvendte metodar som hjelper.

Korleis få ein tillitsfull og grei katt:

Metoden er ganske enkel. Lat katt vere katt. Lat den kome og gå som den vil, den kjem til deg når den vil og den går når den vil. Ikkje spring etter den, løft den opp og tvangskos den. Ingen liker tvangskosing, særleg ikkje katt.

Korleis bygger dette tillit mellom deg og katten? Jo, det er ganske enkelt. Katten lærer seg at du lar den vere i fred. Den slepp stresse og tenke på at du snart kjem og tar den opp, avbryt den i kattevasken eller skal klappe og stryke. Å vente på at slike ting skal skje, stressar katten. Difor: lat vere. Lat katten kome til deg når den vil. Etterkvart vil katten lære at den får gå i fred, du respekterer den og den vil stole på deg, slappe av og trives i ditt nærvær. Ganske enkel måte å skape trivsel for katt på, eller kva? Du vil få ein sosial katt som oppsøker deg og veit at du ikkje plager og klenger på den.

Eg skal ta eit eksempel. Ein gong passa eg ein katt i to veker. Eigarane sa at den var litt hissig, så eg måtte passe meg. Ok, tenkte eg. I to veker oversåg eg katten. Kva skjedde? Jo, katten begynte å kome til meg, sitte inntil meg, på fanget mitt og ved sida av meg. Der sat den og kosa seg. Så gjekk den når den ville. Etter to veker kom eigarane heim. Dei spurde: kva har du gjort med katten? Den har blitt sosial? Eg sa: late den vere katt. Etter dette har desse eigarane lete katten vere katt, og har i dag ein snill og sosial katt, ikkje det minste hissig. Det handlar om å behandle katten på katten sine premiss.

Korleis få ein tillitsfull kanin:

Kanin er eit byttedyr. For ein kanin er det å bli halden fast eller løfta noko farleg og truande. Difor: ikkje løft og hald fast ein kanin. Så korleis skal du temme kanin? Temming handlar om å bygge tillit, konstruktiv og positiv tillit, ikkje om kontroll.

Du let enkelt og greit kaninen få gjere som den vil. Springe rundt, kanin skal ikkje sitte i bur, og når du vil prate med kaninen, strekk fram urter eller høy til den og lat den kome og ta det. Etterkvart blir kaninen meir tillitsfull. Aldri ta på kaninen når den kjem, ikkje fang den, ikkje hald den fast. Berre lat den ete. Den vil då lære at du er til å stole på og ikkje skremmer den. Etterkvart kan du helse på kaninen, slik kaninar sjølv gjer, ved å stryke den mot nasen med ein finger. Når du har bygd opp tillitsforholdet til kaninen, og den har lært at du ikkje plager den med løfting og bæring, får du gjerne lov å stryke den på ryggen. Då stoler kaninen på deg. Den veit at du ikkje vil ta den og halde den fast.

Slik skaper du ein sosial og trygg kanin som vil opphalde seg i nærleiken av deg. Kanskje hoppar den til og med opp på fanget ditt. Men du skal framleis ikkje løfte og bære den utanom om du er heilt nødt. Respekter kaninen, og den vil bli tam og sosial.

Tenk også over dette når du er på besøksgardar. Kaninar passar svært dårleg inn på slike stader. Vis hensyn til kaninen og lat den få fred. Gi gjerne beskjed til andre du kjenner om at kaninar vert stressa av løfting og bæring.

Kaninar skal heller aldri stå ute vinterstid. Dei kan få store frostskader og beinskjørhet. Det er ei myte at kaninar kan vere ute heile vinteren i bur. 

Ei historie om temming av påfugl.

Eg har påfuglar. Det har eg hatt sidan eg var lita. Det er nokre som seier at påfuglar er redde og usosiale, men det er feil. Mine er rolege og sosiale. Og korleis har eg temma dei? Jo, ganske enkelt: ved å la dei gå i fred. Påfuglane lærer då at eg ikkje fangar dei, ikkje jagar dei og ikkje løftar dei opp. Dei stoler på meg, og dermed kan dei opphalde seg nær meg utan å vere redde for kva som kan skje. Det skjer nemleg ingenting. Eg let dei gå i fred. På denne måten har påfuglane blitt kjempetamme og menneskekjære. Dei oppfatter nemleg ikkje menneske som ei plage. Menneske har aldri plaga dei.

Så slik kan du altså temme dyr. Ved å la dei få fred og bygge tillit til deg. Dyret vil då lære at du er påliteleg og grei, og på denne måten respekterer du også dyret som individ og skaper god dyrevelferd og trivsel rundt deg.

Veterinær Anne Viken

fredag, september 27, 2013

Fridtjov, Oddvar og eg på Vevringutstillinga 2013


PÅ SKULEN.

 



Siri Berqvam, installasjon (hengande sykkel i taket) “Floke”. (fyrstikkeske) “Hjelpestikker”




Karen Helga Maurstig, grafikk. Reise i ring II. Installasjon, froskar + bok.






I LÅVEN


Kristin Austreid. Closer Apart, maleri.



Kristin Austreid. Dissolve Contain. Maleri/ skulptur.



PÅ SKULEN.













Her viste dei Oddvar Torsheim sin kunstfilm Paliflimpen. Sjå den her:





Sjå også underteiknas fotoreportasje frå utstillinga TREKK, islandsk samtidskunst, ved Sogn og Fjordane kunstmuseum i Førde. Link Kunstforum.

Alle foto: Anne Viken. Bilete kan ikkje nyttast utan etter forespurnad.

Mensen Ernst - Noregs første profesjonelle idrettsutøvar sprang for livet. Tradisjonelt teater med humor

Tirsdag var eg og såg generalprøven på Mensen Ernst ved Sogn og Fjordane teater i Førde.

Dette er historia om husmannssonen frå Fresvik i Sogn som måtte flytte heimanfrå etter konfirmasjonen fordi heimen var så fattig. Som sprang til Bergen der han fekk hyre ombord i eit skip som sank, seinare vart ven med den overlevande kapteinen og sette på dotter hans ved eit par høve, utover i handlinga. Mensen Ernst sitt liv, fiksjon og fakta, i levande teatermiks. Han heitte eigentleg Mons Monsen Øyri, og var fødd i juni eller juli 1795.  Mensen Ernst var eit kunstnarnamn han tok seinare i løpekarrieren.


Mensen Ernst sprang. Og han sprang, og han sprang. Og sprang litt til. På scena tilbringer han minst halvparten av tida på eit løpeband, slikt som dei har på treningssenter, klissvåt av sveitte. Første del av stykket, fram til vendepunktet, spring han i ei ledig tøydrakt, bukse og jakke, med belte rundt livet, i skinnsko. Enkelt, anonymt og i ein jordfarge som gir tankar om eit naturmenneske eller ein gjetar. Eit slags bibelsk antrekk, kanskje, men så var også Mensen Ernst fascinert av det gamle testamentet som barn. Der las han om Nilen, og heilt sidan han var liten drøymde han om å finne Nilens kjelde. Han påberopar seg gudstru, og den som trur, får tilgjeving for alt. Han slår ein mann over bord frå livbåten då skipet synk. Den eine må vike om den andre skal overleve. Det er fiksjon og parallellar til Peer Gynt.


Så kjem vendepunktet i London. Dei enkle kleda fell, og Mensen Ernst stiller til løp i påfuglkostyme med påfuglfjøyr på ryggen. Journalistane flokkar seg rundt denne galne nordmannen som spring og spring. Han blir tilboden kvinner, vin og avisframsider. Han er i ferd med å bli kjend, slik han ønsker. Han blir sett og lagt merke til, kan omgås dei rike og dei berømte og vert sjølv berømt. Journalistane ser på han med beundring. Seinare skal dei sjå på han som galen. Ein som bør leggast inn og sperrast inne, men enno er dette ei stund til.

Men stakkarsleg vert han, eller patetisk i andre sine auge. Når han spring for å imponere den danske kongen, spring han som ein klovn. Dei spring etter han med pengar, og så vert han vifta vekk. Kongen kjedar seg. Mensen Ernst er nok ein påfugl blant påfuglar. Vi synest synd på han. "Ta penga og stikk, gjøglar." Du høyrer ikkje heime hos oss. Du høyrer ikkje heime nokon stad.

Etterkvart gjer han seg sjølv patetisk, i kraft av eiga framferd. Vi skjemmes over han der han roper ut at han er ein stor mann, ein langt større mann enn han i kraft av seg sjølv og eigne prestasjonar maktar å vere. If you have to tell someone you are a lady, you are not. Sitat Margaret Thatcher. Når Mensen ropar over seg om at han er hertug og konge, ramlar han i aktelse. I kraft av si eiga sjølvhevding vert han ein klovn.

Han døyver all smerte, all fortid, alle minner, ja alt, med å springe. Han spring frå by til by i Europa, frå Tyskland til Italia, frå Paris til St. Petersburg.

Mensen Ernst inngjekk eit veddemål om at han skulle springe frå Paris til Moskva på femten dagar. Året var 1832, og julirevolusjonen var over. Mensen Ernst hamna i 1830 midt oppi det heile, raude faner vaiar over scena og store folkemassar herja i Paris. Det var såvidt han kom seg levande frå det, men det gjorde han, og i juli 1832 la han ut på det store løpet mot Moskva.

Å springe denne distansen var livsfarleg, og Mensen Ernst sprang aleine. Det fanst ikkje like gode vegar som no, og han sprang både dag og natt. Han passerte gjennom store skogområder, over myrar, forbi ulveflokkar, bjørn og lokalbefolkning som ikkje alltid var like venlegsinna. Han vart fanga av fulle bønder som batt han fast på ei kjerre, men Ernst sa han kunne springe om kapp med hestane deira. Dei slapp han fri, og Ernst stakk av.



Seinare på vegen vart han arrestert og sperra inne, men rømte gjennom pipa. Han blei oppdaga, men sprang sjølvsagt frå forfølgarane. 25.juli 1832 klokka ti om føremiddagen sprang Mensen Ernst inn i Moskva, ein dag for tidleg. Han vart hylla, og fekk bu gratis i Moskva sitt beste vertshus i ei veke før han returnerte til Europa. 

Mensen Ernst sitt endelege mål var å finne den kvite Nilen sitt utspring, men så langt kom han aldri. Han sprang via Jerusalem til Egypt, men døydde av dysenteri på vegen, og vart gravlagd i Aswan, i Afrika. Grava hans ligg no antakeleg under Aswandammen. Det høyrest kanskje trist og dramatisk ut, men Mensen Ernst er eit stykke spekka med humor, artige replikkar og skråblikk. Salen ler, og det gjer også underteikna. Stemningen er god, og det er ein topptrent Kyrre Eikås Ottersen som står i rolla som Mensen. Han må ha trent hardt på førehand.

Scenegrepa gjer at ein, særleg på slutten, får tankar om Peer Gynt. Særleg når scena vert mørklagd, karakterane rundt held lys i hendene og teppet bak på scena viser fargar og lys som minner oss om Afrika, er parallellen til Gynt tydeleg. Og på mange måtar er Mensen Ernst ein Peer Gynt.

Det bakre sceneteppet som vart lyssett med ulike motiv. Alt frå byar, til hus, stader og stemningar. Det var eit stemningsskapande og effektfullt scenegrep. Når Mensen Ernst sine musklar verkte, vart bakteppet dekt av eit stort bilete av muskelceller, og hovud stakk ut mellom remsene i teppet og ga musklane stemmer der dei klaga over kor vondt dei hadde det, og kor galen Mensen var som sprang og sprang utan omsyn til kroppen. Å lys- og bildesette bakteppet gir ein veldig stemning på scena, og utvidar rommet og assosiasjonane.


Storymessig er Mensen Ernst ei tradisjonell linjær fortelling. Helten hoppar hinder, frå hinder til hinder, og ser seg lite tilbake utanom dei obligatoriske scenene der han tenker på foreldra og undrar på kvifor han spring. Helten passerer gjennom stykket som gjennom ei hindreløype, frå start til målstrek. Historia er ikkje sirkulær, og sirkelen for Mensen Ernst vert heller aldri slutta. 

Spenningsmessig fører dette til ei slakk spenningskurve der spenningen heng i "kva blir det neste", "kva skjer", for vi forstår etterkvart at alt Mensen Ernst gjer, er å springe frå skanse til skanse. Karakterane rundt blir kulisser, dei deltek aldri i relasjonar til Mensen, utover overflatisk. Han spring raskt frå dei, stadig vidare, utan ro. Eg hadde gjerne sett meir ambisiøse fortellargrep. Å basere seg på tilskodarens goodwill over eit såpass langt stykke krev mykje humor, sprell og gode scener for å vege opp for mangel på spenningskurve. Og dette greier stykket levere.

I lengda kan eit såpass tradisjonelt fortellargrep fortone seg monotont, og vil også avhenge av at helten sjølv er i ei dynamisk utvikling, der heltens eigenskapar og endringar i seg sjølv skaper kurven. Dette lykkast ein med til ein viss grad. Mensen Ernst endrar seg, frå å vere ein fattig husmannsson, til å bli ein påfugl, til å bli ein patetisk påfugl, men kven er Mensen Ernst når han dør? Dette er noko uklart. Ein kan ta seg i å tenke at sirkelen er slutta når han er på veg dit han i utgangspunktet ønskte seg, til Nilsens utspring. 

Han er tilbake på den vegen han ein gong la ut på, då han drog frå Fresvik i Sogn. For ulikt Peer Gynt kjem Mensen aldri heim, han har inga mor Åse som ventar, og foreldra døyr i eit skipsforlis medan han spring i Europa. Søster hans avviser han når han bankar på døra, og igjen har Mensen ein grunn til å springe. Han spring for livet, og å springe er livet hans.

Wikipedia.
Han spring frå eit ekteskap med ei russisk overklassekvinne, og frå ei tysk kvinne som forelskar seg i han. Han spring for pengar og berømmelse, og i Napolens felttogs fotspor frå Paris til St Petersburg, men Mensen blir aldri nokon Napoleon.

Dør som ein oppdagelsesreisande, som løpekonge eller som ein klovn som ved livets solnedgang ser tilbake og tenker enkle tankar. Kva ville eg? Gjorde eg det eg ville? Slutten er noko brå. Men det kan også passe. På same måte som Mensen Ernst levde eit liv i bråvendingar og kast, kjem døden brått og går raskt. Lyset blir sløkt. Stykket er slutt.







Kom på teaterfestivalen i Fjaler 3.-7. oktober. Sjekk ut sida deira på Facebook.




 

mandag, september 23, 2013

Kjenner du barn og unge som vil bli betre til å skrive?

Frå neste nummer startar eg skriveskule i tolv delar i Norsk Barneblad. Der får du tips og triks til korleis du kan skrive betre stilar, historier eller kort og godt korleis du kan bli ein ekte forfattar. Eg gir konkrete eksempel, oppgåver og fortel om korleis ein arbeider for å lage tekst i ulike sjangerar.

Skriveskulen kan nyttast av barn og unge, vaksne til og med, og også læarar og foreldre. Følg med!


Lurer du på kva Norsk Barneblad er for noko? Klikk her og last ned eit eksemplar.

Du kan også sende spørsmål til meg om ting du lurer på om skriving. Send til nana att norsk-barneblad.no og merk eposten "Skriveskulen".

Følg Norsk Barneblad på Facebook!

Her teiknar du abonnement på bladet. Bladet kjem ut ein gong i månaden, og inneheld masse reportasjar, teikneseriar, lesarinnlegg og musikkstoff. Det er Norges einaste barneblad på nynorsk, dessutan!



Over ser du bilete av ein reportasje frå Norsk Barneblad. Bladet inneheld også historiske saker, reisereportasjer, internasjonalt stoff. Ja, masse forskjellig.





søndag, september 08, 2013

Keisaren er naken: norsk landbrukspolitisk retorikk


Ein bygger ikkje landbruk på retorikk.

Av veterinær, journalist og forfattar Anne Viken. Klikk på bileta så blir dei store og leselege.


Lat oss ta ein rask kikk på utviklinga i landbruket sidan 2005. I denne perioden er det fjerna 18 000 årsverk frå landbruket og lagt ned 8330 gardar. Nedgang i kornareal er på 285 633 dekar og reduksjonen i dekar fulldyrka areal er på 456 219 dekar. Dette har ikkje skjedd på tross av, men på grunn av, landbrukspolitikken. Tala kan ikkje bortforklarast. 


Fakta: Nedbygging av kornareal dei siste åtte åra er rekordhøg i norsk samanheng. Fem tusen fotballbaner med korn har forsvunne kvart år sidan 2005.


I det same tidsrommet har kraftfôrimporten auka med 108 prosent, og matkornimporten stige med 72,9 prosent. I klartekst: Norge bygger ned eigne kornareal, på same tid som vi importerer stadig meir kraftfôringrediensar og matkorn. I 2012 importerte vi, ifølge Statens Landbruksforvaltning, 697 869 tonn kraftfôr til Norge, meir enn dobbelt så mykje som i 2005. Dette utgjer om lag halvparten av alt kraftfôr som vert fôra til norske husdyr, og kurven er stigande. 


På same tid proklamerer ein at norsk mat skal produserast på norske ressursar. 


Avstanden mellom retorikk og fakta er stor, og den er aukande.


Det importerte kraftfôret vert rekna inn i norsk sjølvforsyningsgrad. Dette betyr i praksis at vi kan doble kraftfôrimporten utan at dette slår ut på sjølvforsyningsgraden, slik den vert utrekna i dag.

Dette er eit paradoks. Kvifor? Fordi den dagen kraftfôrtilgangen frå den internasjonale marknaden sviktar, vil det slå beina under store deler av norsk husdyrproduksjon. Vi vil få problem med å skaffe nok mat til husdyrproduksjonen, noko som går utover produksjon både av kjøt, egg og melk. Dette i seg sjølv er god nok grunn til å ta det importerte kraftfôret ut av sjølvforsyningsreknestykket. 



Lat meg illustrere: Slakteoksar står ofte på ein diett på nær seksti prosent kraftfôr. Kyr står på ein diett på mellom førti og femti prosent kraftfôr. Kylling, kalkun, verpehøns og gris baserer seg på så og sei hundre prosent kraftfôr. Utan importert kraftfôr vil desse næringane, slik dei blir drivne idag, bli køyrde i grøfta. Tal frå Tine viser at norske kyr i 2012 henta kun ti prosent av det årlege matinntaket frå beite. Talet er synkande. Storfenæringane vert likevel omtalt som grasbaserte. Vi veit alle kva som prydar norske melkekartongar: beitande kyr. Men beite er berre ti prosent av sanninga. 


Ein snakkar om kor viktig det er å oppretthalde norske kulturlandskap, på same tid som ein senker kraftfôrprisen. Kva vert resultatet? Det vert billegare å fôre med kraftfôr enn å nytte grasressursar og bevare kulturlandskap. Kraftfôrprisen er politisk styrt. Spriket mellom retorikk og verkemiddelbruk er enormt.


Spørsmål: kvifor vel ein verkemiddel som tilsynelatande verkar i motsetning til målet om å produsere norsk på norske ressursar og å oppretthalde norske kulturlandskap? Å sette traktorhjul på ein bil vil som kjent ikkje føre deg framover.

Noko av forklaringa kan ligge her:

Avisa Dagens Næringsliv konfronterte for nokre år sidan dåverande departementsråd Landbruksdepartementet, Per Harald Grue, med at antalet gardsbruk sank, at arealer gjekk ut av produksjon og at bondeinntekta ble stadig dårlegare sammenlikna med andre grupper. Dagens Næringsliv ville vite korleis denne utviklinga stemte overeins med dei vedtekne måla i landbrukspoltikkken. Grue svarte:“Måloppnåelsen i landbrukspolitikken har vært meget god. Faktisk har vi truffet med innertier både for sysselsetting og effektivitetsutvikling”. 




Skal vi tolke sitatet bokstavleg har målet for landbrukspolitikken slettes ikkje vore å oppretthalde norsk matproduksjon på norske arealressurser, men å bygge ned det norske landbruket. Dette kan ein utfrå all tilgjengeleg statistikk kjapt fastslå at ein har lukkast med. 


Spriket mellom fakta og retorikk aukar dermed ytterlegare. Det hadde i grunn vore rart om målet var bevaring, når ein vel verkemiddel som fører til nedbygging. Det hadde vore rart om målet var beitebruk, når ein vel verkemiddel som fører til stadig synkande beitebruk, og det hadde også vore rart om målet var ein høg norsk kornproduksjon, når ein vel verkemiddel som på åtte år har bygd ned fem tusen fotballbaner årleg med norsk kornareal. Å påstå at ein har bygd eit slott, når alle ser at ein har bygd ei brakke, er då også vanskeleg å maskere. Likevel forsøker ein seg. Det er også vanskeleg å tru at det er mogeleg å velge strategiar som så til dei grader fører til andre mål (nedbygging, brakklegging, import) enn påståtte (satsing, bruk av norske ressursar, vern om 
kulturlandskap). 
Tal over andel av matinntaket som kjem frå beite.



Her ein stad, i spriket mellom faktisk mål, og uttalt mål, ligg eit par hundar begravd. Mest sannsynleg er verkemiddel valgt nøyaktig for å gi oss den statestikken vi ser i dag, det er berre godt, offentleg, retorisk maskert. Spriket mellom retoriske mål og faktiske resultat er for stor til å vere tilfeldig. 


Bondelaget skriv under tittelen “Klar tale frå Høyre og Frps kandidater: vil ikke satse på norsk mat”.
 

Spørsmål: Er den rekordstore nedbygginga siste åtte åra for satsing å rekne? Skal vi sette talas klare tale opp mot skremseler om at blå regjering vert enda verre, kan vi tippe på at Bondelaget står i valget mellom pest og kolera: nedbygging eller litt kjappare nedbygging. Det er ingen grunn til å tru at dagens nedbygging vil stoppe opp med ei ny rødgrøn regjering. Norge bevegar seg i same takt som Sverige, Finland, Island og Danmark: nedbygging og effektivisering. Det er ein trend i vår tid. Spørsmålet er kor raskt trenden skal akselerere. Det er eit valg av tempo, ikkje eit valg av utviklingsretning, vi står overfor 9.september. 
noko å tenke over


Uansett valgresultat: Ein må bestemme seg for kva ein vil, og velge verkemiddel som fører til målet. Etterpå må ein klart og tydeleg forklare kva målet faktisk er. Per dags dato framstår landbrukspolitikken som eit tåkete retorisk spel utan haldepunkt verken i fakta eller statestikk. 

Ein bygger som kjent ikkje hus på leirjord. Like lite bygger ein landbruk på retorikk. Å føre velgarane bak lyset fører berre til at landbrukspolitikken framstår som lite truverdig.

Underteikna er politisk uavhengig.

  
 Lese meir om bøkene mine? 



tirsdag, september 03, 2013

Terningkast FEM i VG for Elise og mysteriet på hesteklinikken

Hest hest ! WOW!!!


Les heile omtalen frå VG.

UTDRAG: "Elise er en heltinne av det snille, ambisiøse og fornuftige slaget. Hun er hestegal og har allerede bestemt seg for at hun vil bli veterinær."

"Siden forfatteren selv er veterinær finnes her også fagkunnskap å stole på. For snille hestejenter må boken være en drøm å lese."


Les om prosessen med å skrive bøkene. Eg legg korta på bordet. Det er ganske slitsomt til tider, og til tider veldig gøy.

Her finn ein alle bloggpostar om bøkene og prosessen med bøkene, skriving, media, fotos og det meste.

For dei som vil lese meir om hestesjangeren, klikk her.

Sjå promoen for Elise og mysteriet 



Her kan du lese om då vi spelte inn promofilmen. Den fekk ein god del mediadekning også, så det var gøy! 

Bøkene kan bestillast hos haugenbok på nett. Dei har dei også i bokhandlane, samt på Spar Sande, Viksdalen handel, Spar Bygstad og Spar Jølstraholmen, blant andre. Spør gjerne etter dei i bokhandelen. Det er veldig viktig at bokhandlane har bøkene inne, og at publikum gjer butikkane klar over at dei ser etter bøkene. Då tek dei inn fleire. Takk for hjelpa!