6. feb. 2010

Rart å lese om seg sjølv

Det er dødsrart å lese om seg sjølv i avisa (helgas portrett i Nationen, eller kommentarar i Firda som analyserer mitt hovud for den del). Eg skjønar aldri heilt greia med at dette skal vere så interessant, og blir alltid like fasinert av at det er så interessant å skrive om MEG.

Men, det er ikkje meg dei skriv om. Det er fenomenet, ideen AV.

Lat oss ta ein side kick: idag las eg om Norges mest leste bloggar i Dagbladet Magasinet. Ho har 70 000 treff på sin blogg per dag og slår knock out på tv2.no i antal treff. Det er godt gjort. Ho er berre 14 år. Men det er ikkje overraskande. Dei mest lesne bloggane i dag er fjortisbloggar.

Men kva har ho å melde? Det handlar om kler og sminke for det meste. Men det at ho har lite å melde er ikkje interessant i seg sjølv. Det interessante er fenomenet "Norges mest leste blogg": korleis får ho det til? Korleis er det å vere dette fenomenet? Korleis funker det? and so on. Eg vil sjå bilde av ho, lese om ho, vite kva ho driver med, ha detaljer til å bygge myten om henne: ja ho er slik eg trudde. Armband som klirrar, wiiiiiii, sånne kler..

Auraen rundt, illusjonen, ideen om denne bloggaren: myten som gir enda fleire treff på bloggen hennar. Merkevaren om du vil. Det er den som er greia med Norges mest leste blogg. Det er ikkje bloggaren i seg sjølv.

Så det er kanskje slik med meg også, sjølv om eg ikkje vil sammenligne meg med ho forøvrig. Ho slår fenomentalt knock out på denne bloggen i antal treff, og vi opererer i to forskjellige verdener.

Men mitt poeng er: det er ikkje personen bak meiningane som er interessant, men fenomenet personen skaper. Ei slags greie som ikkje er denne personen in person, men fenomenet vedkommande skaper.


hihi

..