11. mar. 2010

Skal eg gidde skrive nynorsk på jobb som journalist?

TJA. Eg er ikkje sikker. Det er så kranglete å sitte og slite med dette rotete språket når ein jobbar under tidspress. Gi meg god tid, og nynorsk er ok. Det må vere svært vanskelig for folk å skrive nynorsk når ikkje ein gong vi som skriv mykje, orkar dette språket. Jamfør forfattar Brynjulf Jung Tjønn som forlot språket etter å ha gitt ut to bøker og slost seg gjennom to rundar med nynorsk korrektur. Les Jung Tjønns Farvel til nynorsken i Aftenposten. No skriv han bokmål i NRK.

Mitt bokprosjekt er på reinspikka bokmål. Eg gidd ikkje eingong tenke på alle orda eg måtte ha tatt ut, alle omskrivingane, alle forboda, alle dei forkrøpla gamle orda eg måtte ha nytta i mitt bokmanus. Difor valgte eg bokmål. Det var vi alle einige i. Trur forlaget var like glade.

Men slik er det. Nynorsk er ikkje levedyktig med mindre noko graverande blir gjort. Det er mange ein kjenner som forsøker seg på nynorsk, men desse skriv eit musealt og dårlig språk. Kvifor ikkje ha eit språk som vi som brukar språket til daglig maktar å bruke? Då vil ein også få meir nynorsk i det offentlege rom. Korleis kan ein forvente seg at andre skal beherske det når vi som lever av orda ikkje ein gong liker det? Ein kan ikkje sitte med nynorsk synonymordliste og nynorskordlista når deadline tikkar stadig nærmare. Då må ein skrive på. Ein kan ikkje sitte å plukke ut forbodne ord av teksten dag ut og inn på hundrevis av sider.

For meg er det inga falitterklæring å skrive bokmål. Eg treng eit verktøy. Eg brukar det som fungerer best. Slik er det for dei fleste. Per idag er ikkje nynorsk godt nok. Eg kjenner profilerte nynorskforfattarar som seier nøyaktig det same som meg. Dei tel på knappane og vurderer bokmålet for kvar bok. Det er forståeleg.

.