I mi jakt på mat i Sogn og Fjordane, fann eg i Åsabøhuset i Eidsgata den koselige kafeen Didriks. Slike kafear som dette, som det finst ein del av i norske byar, er det ikkje flust av ute på bygda. Eg trur ikkje alle innser kor stor verdi slike gode samlingsstadar og kafear som Didriks kan ha å sei. Når eg sat her og drakk kaffe, sat det ein heil krok full av småbarnsmødre og prata. Kvar skulle dei ha site og samla seg i sentrum om ein ikkje hadde slike stader som dette? På kaia? Ute i regnet? Heime hos kvarandre? Heimekos er vel og bra, men av og til er det triveleg å kome seg ut av huset, vekk frå rot og oppvask, og kunne kjøpe seg ein god kopp kaffe i triveleg lag.
Bileta er frå Didriks. Kafear er meir enn kaffe latte, kafear er samlingsstadar der folk kan pratast. Eg ser berre på onsdagskafeen på Viksdalen. Den er open kun kvar onsdag og det er ikkje noko eksklusivt, men folk kjem milevis frå for å delta.
Fint interiør. Koselege omgivelsar. Tenk om litt fleire forstod verdien av lokaler som dette ute på bygda, samstundes som dei slutta å jamre seg over at ungdomen vil ha kaffe latte. Eg for min del likar ikkje kaffe latte, eg drikk beksvart kaffe utan både sukker og melk, men eg likar stadar der folk kan samlast for å prate, lese avisa eller berre sjå ut glaset, og desse stadene kan ikkje berre vere opne ein dag i veka eller annankvar fredag. Dei må vere opne slik at folk får eit reelt tilbod, sjølv om eg jo også ser at det er ein økonomisk bit her for den som driv. Men får ein fleire samlingsstader, vil gjerne kafekulturen spre seg til bygda, og det trur eg bygda har godt av. Sosiale samlingsstader er noko vi treng meir av.
Ellers i fjordfylket flyt det av dårlig hamburger medan Osabua på Viksdalen er både koselig og har prima fruktdrinkar.