Jakta på russisk bissniss fortsetter. I Rovaniemi, julenisselandet. Eller, det vil sei finnane påstår nissen kjem herifrå. Eg skal ikkje nekte på det, eg ser bilder av den over alt, men eg rakk ikkje å dra og besøke han ved polarsirkelen som forøvrig passerte like utanfor byen. Eg hadde nemlig ein avtale med nokon andre som lagar store leiketøy som går raskt i snø.
Då eg kom til byen, tok eg meg ein tur på Rovaniemi Art Museum. Der hadde dei ei samling toalett. Vi er kva vi et, stod det på veggen, og visstnok i stadig større grad jo eldre vi blir.
Deretter, når kunst er kartlagt, er det på tide å kartlegge den fysiske byens omgivnader. Her er ein del vatn i Finland, og Rovaniemi er
omgitt av store elver på dei fleste sider. Går du ca tre kilometer ut av byen, eg gjekk og gjekk medan alle andre sykla, finn du skogmuseet. Der traff eg ei dame som sydde vesker med bilete av elg på. Ho arbeider ved museet, men er naturvernar og fann sin eigen jobb ganske paradoksal. Her viser ho turistane Finlands lange skogindustrihistorie, medan ho eigentleg meiner skogen er dyras heim. På veskene sydde ho også samiske sjamansymboler, men aldri heile symbolet, for kven visste kva som kunne skje då?
I skogen måtte både hester og reinsdyr trekke, men reinsdyr trakk kun i nedoverbakke. I begynnelsen av skogshistoria fløtte finnene i finklede og med hatt, men etterkvart lærte dei seg å bruke praktiske klede.
Det er svært vakker natur i Lappland. Her skimtar ein Rovaniemi i horisonten.
Lappland har eit image av villmark, noko dei er ganske lei av, mange. Men på same tid marknadsfører ein fylket med, ja nettopp reinsdyr og villmark, så kva skal ein gjere for å endre imaget? Feks lage ein industri-DVD som ein viser fram. Det har også blitt gjort. Det ser nesten like vakker ut på film med heisekranser akompanjert av klassisk musikk, som det gjer med reinsdyr.
Eg vart lei av å gå, så eg leigde meg ein sykkel og sykla tur rundt byen. For det meste sykla eg opp og ned i skogen, og store deler av vegen midt i eit byggefelt, så eg er usikker på om dette er å anbefale. Uansett, om du bærer med deg sykkelen ned nokre skrentar, får du denne typen utsikt.
Her er sykkelen. Eg fekk til og med hjelm med. Og korg.
Ringer i vannet ... så vil nordområdene utvikle seg som ringer i vann, større og større økonomisk vekst?
Tja. Det kan sjå litt slik ut på snøskutersalget. Her er eg på skutertesting utanfor byen, på sand.
Martina, min faste matstasjon i Rovaniemi. Her kan ein gjere alt frå lese snøskuterbrosjyrer, til å drikke øl med finske bissnissfolks.
Skutermarkedet veks, ikkje berre i Europa.
Kvar ellers? No kan du lure.
Jakta på russisk bissniss fortsetter. I Rovaniemi, julenisselandet. Eller, det vil sei finnane påstår nissen kjem herifrå. Eg skal ikkje nekte på det, eg ser bilder av den over alt, men eg rakk ikkje å dra og besøke han ved polarsirkelen som forøvrig passerte like utanfor byen. Eg hadde nemlig ein avtale med nokon andre som lagar store leiketøy som går raskt i snø.
Då eg kom til byen, tok eg meg ein tur på Rovaniemi Art Museum. Der hadde dei ei samling toalett. Vi er kva vi et, stod det på veggen, og visstnok i stadig større grad jo eldre vi blir.
Deretter, når kunst er kartlagt, er det på tide å kartlegge den fysiske byens omgivnader. Her er ein del vatn i Finland, og Rovaniemi er omgitt av store elver på dei fleste sider. Går du ca tre kilometer ut av byen, eg gjekk og gjekk medan alle andre sykla, finn du skogmuseet. Der traff eg ei dame som sydde vesker med bilete av elg på. Ho arbeider ved museet, men er naturvernar og fann sin eigen jobb ganske paradoksal. Her viser ho turistane Finlands lange skogindustrihistorie, medan ho eigentleg meiner skogen er dyras heim. På veskene sydde ho også samiske sjamansymboler, men aldri heile symbolet, for kven visste kva som kunne skje då?
I skogen måtte både hester og reinsdyr trekke, men reinsdyr trakk kun i nedoverbakke. I begynnelsen av skogshistoria fløtte finnene i finklede og med hatt, men etterkvart lærte dei seg å bruke praktiske klede.
Det er svært vakker natur i Lappland. Her skimtar ein Rovaniemi i horisonten.
Lappland har eit image av villmark, noko dei er ganske lei av, mange. Men på same tid marknadsfører ein fylket med, ja nettopp reinsdyr og villmark, så kva skal ein gjere for å endre imaget? Feks lage ein industri-DVD som ein viser fram. Det har også blitt gjort. Det ser nesten like vakker ut på film med heisekranser akompanjert av klassisk musikk, som det gjer med reinsdyr.
Eg vart lei av å gå, så eg leigde meg ein sykkel og sykla tur rundt byen. For det meste sykla eg opp og ned i skogen, og store deler av vegen midt i eit byggefelt, så eg er usikker på om dette er å anbefale. Uansett, om du bærer med deg sykkelen ned nokre skrentar, får du denne typen utsikt.
Her er sykkelen. Eg fekk til og med hjelm med. Og korg.
Ringer i vannet ... så vil nordområdene utvikle seg som ringer i vann, større og større økonomisk vekst?
Tja. Det kan sjå litt slik ut på snøskutersalget. Her er eg på skutertesting utanfor byen, på sand.
Martina, min faste matstasjon i Rovaniemi. Her kan ein gjere alt frå lese snøskuterbrosjyrer, til å drikke øl med finske bissnissfolks.
Skutermarkedet veks, ikkje berre i Europa.
Kvar ellers? No kan du lure.