Igår natt gjekk eg heim frå Grønland til løkka. I Markevegen såg eg ein mann som dreiv å dytta og rista ei dame, midt i gata. Han skreik til ho og rista og slo ho. Shit, tenkte eg og kjente at eg begynte å bli sinna. Kva er det slags idiot som driver å disser dama si?
Så eg begynte å følge etter dei. Etterkvart gjekk ho frå han, men han gjekk like bak. Etterkvart femti meter etter. Ho runda eit hjørne, og han runda hjørnet, og så runda eg hjørnet. Mannen fortsette bortover gata, eg vart ståande å sjå etter dama, og så kom ho fram. Ho hadde site på huk og gøymt seg bak ein bil. Så fortsette ho vidare. I neste gate stod han å gøymte seg bak ein container mens ho gjekk i gata, så gøymte ho seg bak ein bil og kryssa gata eit par gonger og så kom han fram. Ho dreiv å gøymte seg for gubben. Eg følte meg ein smule rar som dreiv å fulgte etter ho, men så lenge det var andre mennesker i gata, var det kanskje mindre sjanse for at han flaug på ho igjen, tenkte eg og heldt koken. Det var heilt tomme gater, nesten ikkje folk ute. Klokka var vel halv fem om morgonen ca.
Eg føler meg aldri heilt trygg i slike tomme gater. Men kvar er ein eigentlig trygg? Ein kan ikkje tenke på at eg er ikkje trygg. Ein må berre oppføre seg heilt vanlig og normalt og så får ein heller slå eller stikke ut augene på desse gutta dersom dei prøver seg. Stikk etter augene med nøkkelen, er eit råd. Og så går eg med nøkkelen i handa, klar til å stikke.
Etterkvart mista eg dama og mannen av syne. Eg håper det gjekk bra. Vold mot kvinner gjer meg beint fram forbanna. Og kanskje er det nettopp følge etter ein bør gjere dersom ein ser noko slikt nattestid. Det kan vere ein kan hindre at nokon blir slått ned?
Hadde han gått på ho dama igjen, hadde eg kome til å heva stemma ganske mange hakk. Og så hadde eg ringt purken. Mulig at han da hadde prøvd å banke meg også, men da hadde vi i det miste vore to mot ein. Ein må kanskje tørre å bry seg litt om ein skal hindre vold. Og det handler ikkje om å leike helt, men om å vise litt medmenneskelighet.
Andre bloggere om denne bloggen. According to Julie
Så eg begynte å følge etter dei. Etterkvart gjekk ho frå han, men han gjekk like bak. Etterkvart femti meter etter. Ho runda eit hjørne, og han runda hjørnet, og så runda eg hjørnet. Mannen fortsette bortover gata, eg vart ståande å sjå etter dama, og så kom ho fram. Ho hadde site på huk og gøymt seg bak ein bil. Så fortsette ho vidare. I neste gate stod han å gøymte seg bak ein container mens ho gjekk i gata, så gøymte ho seg bak ein bil og kryssa gata eit par gonger og så kom han fram. Ho dreiv å gøymte seg for gubben. Eg følte meg ein smule rar som dreiv å fulgte etter ho, men så lenge det var andre mennesker i gata, var det kanskje mindre sjanse for at han flaug på ho igjen, tenkte eg og heldt koken. Det var heilt tomme gater, nesten ikkje folk ute. Klokka var vel halv fem om morgonen ca.
Eg føler meg aldri heilt trygg i slike tomme gater. Men kvar er ein eigentlig trygg? Ein kan ikkje tenke på at eg er ikkje trygg. Ein må berre oppføre seg heilt vanlig og normalt og så får ein heller slå eller stikke ut augene på desse gutta dersom dei prøver seg. Stikk etter augene med nøkkelen, er eit råd. Og så går eg med nøkkelen i handa, klar til å stikke.
Etterkvart mista eg dama og mannen av syne. Eg håper det gjekk bra. Vold mot kvinner gjer meg beint fram forbanna. Og kanskje er det nettopp følge etter ein bør gjere dersom ein ser noko slikt nattestid. Det kan vere ein kan hindre at nokon blir slått ned?
Hadde han gått på ho dama igjen, hadde eg kome til å heva stemma ganske mange hakk. Og så hadde eg ringt purken. Mulig at han da hadde prøvd å banke meg også, men da hadde vi i det miste vore to mot ein. Ein må kanskje tørre å bry seg litt om ein skal hindre vold. Og det handler ikkje om å leike helt, men om å vise litt medmenneskelighet.
Andre bloggere om denne bloggen. According to Julie