3. nov. 2010

Forby pels og gjer det no! Lytt til fagmiljøas bekymringsmeldingar

Les min kronikk i dagens Aftenposten Ikkje "berre eit dyr"


Dette er ikkje dyrevernsekstremisme, men fagleg tung argumentsjon som snart må bli hørt.


Om følelsar hos dyr: (for dei som vil benekte at dyr har slike).

Det finst mange vitenskaplege def på eksempelvis angst hos dyr. Sjekk feks ut Ian JH Duncan ved Univ of Guelph i Canada. Å ville flykte frå fienden, er eit eksempel på angst. Eit dyr som ikkje føler angst, ville bli verande og dermed bli spist. Sånn er ein definisjon, eksempelvis. Eit eksempel på pelsdyr med angst, er eit dyr som hoppar rundt i buret. Det prøver å flykte, men kjem seg ikkje lenger enn til burveggen. Altså ser ein at fluktinstinktet er svært sterkt. Ein prøver sjølv om det er ikkje er realiserbart.

I hard science kallar ein dette for "primære behov" (feks er det å ville flykte frå ein fiende eit primært behov). Den sekundær følelsen (også omtalt som toutchy-feely av dei som syns det er tullete å sei at dyr har følelsar), kalles for angst. Eit anna eksempel er dette: primært behov: ha behov for mat, sekundær følelse: føle svolt.



Mi kilde på dette er Ian JH Duncan, Univ og Guelph, Canada. Han heldt eit foredrag i høst ved Norges Veterinærhøgskule i anledning Forskningsdagane. 


Vidare snakkka Duncan om at forskarane slit med å definere dyrevelferd. Det er vanskelig å definere. Problemet er blant anna at følelsar er subjektive, og at ein ikkje har direkte vitenskapleg tilgang til desse. Mange meiner også det er føleri å snakke om sekundære følelsar hos dyr.


Vi lever i år 2010, men vi er altså ikkje kome lengre, og folk er ikkje meir oppdatert, enn at dei lurer på om dyr har følelsar. ..


.