Spørsmål: kvifor er det flott at Vaagland viser kropp og teit at Aulie viser kropp? Eg er ingen Aulie-fan, men altså. Er årsaka at Vaagland ikkje har fin kropp, mens Aulie har fin kropp? Er det det som er skilnaden? Er det altså ok å vise dvask kropp, men ikkje ok å vise fast kropp? Skjønner ikkje. Debatten er komisk. Atter ein gong har Marianne Aulie kasta kleda, kanskje som ein parodi på Demi Moore, og atter ein gong har Dagbladet fått forutsigbare feministar , denne gongen Charlotte Myrbråthen og Hanna Helseth, til å uttale seg og sei at "Aulie er uoriginal og ikkje fri og det her er teit", og så har VG fått Kadra til å gå ut og sei at dette er jålete luksusfeminisme , what ever, ja ho har seff rett i det, men kvifor gidd ho la seg bruke i ein artikkel om ho er seriøs, og at vi har andre ting og tenke på. Jajaja, gi oss fleire selvfølgeligheter. Og det samme seier jo sjølvsagt Amal Aden, og så har vi det gåande. Debatten bevegar seg ca ingenting og det er kanskje meining...

Eg har altså kasta meg på barnebokkjøret, og det handlar ikkje om at eg går i barndomen, men om at det finst så masse knakande bra barneboklitteratur. Dessutan forsøker eg iherdig knekke barnebokkoden. Dermed kjøpte eg ei bok av Iselin Alvestad, Dragene våkner, på Aschehougs bakgårdssalg, og det einaste eg no greier tenke på er KVIFOR KJØPTE EG IKKJE ALLE BØKENE som Alvestad har skrive. Det er nemlig ein heil serie, og eg antar at alt er like bra. For her er det fantasi i sving, og det skjer så lett og ledig, så naturlig og inneforstått at alt berre er som det skal vere. Det som skjer samsvarar med naturlovene i universet vi opererer i, og dette er inga selvfølge. Om du les Philip Pullmann , mannen bak Den mørke materien, blant andre bøker, eller om du les Harry Potter for den del, ser du at her er store komplekse univers der alt som skjer, skal kunne skje innanfor røynda ein her beskriv. Det er ein kunst, ein grunnpillar i ei barnebok som går over i fantasiens verd: konsekvens. Eigne ...

av Arto Paasilinna er tidenes lesaroppleving. Eg skjønar på ingen måte kvifor i alle dagar eg ikkje har oppdaga denne fantastiske forfattaren før. Og som det blir sagt: har du først oppdaga han, så er du hekta, og det er kanskje difor han er bejubla og omsett til ei rekke språk. Lat oss kort oppsummere: Heidundrande beskrivelsar Kanonbra sitater Alt crap er kutta ut, ting skjer DER, møllaren drar til bygda og stjel våpen, han set fyr på kirka, han legg i veg! Hjarteskjerande beskrivingar av galskapen i eit sneversynt bygdesamfunn som ikkje tolererer den litt spesielle møllaren som kjem til bygda, og vanviddet i handlingane til mange av innbyggarane i bygda, fullstendig i tråd med menneskeleg psykologi og kva vi er i stand til av dumheiter. Medan den norske bestselgaren Henrik Langeland skriv tekst så flat som eit fortau, så grå som stein, så gørr at du kan grine av det, er Paasilinna eit eksempel på det motsette. Han er ein forfattar som briljerer så til dei grader med språk, vendin...

Det er med forundring eg har fulgt debattar på diverse origo-forum. Ein del bønder har levert den eine sure glosa etter den andre. Grov sjikane og personangrep er desse webdebatterande bøndene gode på. Dei tolererer ikkje at andre enn bønder har meiningar om landbruk, og dei angrip og høvlar i veg i ordelag som egentlig ikkje tåler dagslys. Dei tolererer ikkje at folk som bur i Oslo kan meine noko om landbruk, og dei tolererer ikkje at folk som er yngre enn dei sjølv, og betre utdanna, men har mindre erfaring med å melke kyr, meiner noko om landbruk. Dei tolererer i det heile tatt ikkje annan kunnskap, elller kunnskap og fakta frå eksempelvis Sverige, og dei tåler ikkje at dei sjølv ikkje har kunnskapens makt i orden til å motbevise argument og dokumentasjon som blir lagt fram. Det er eit alvorlig problem for landbruket. Fleire av trådane på nett har eg no måtta sperra avdi bøndene går totalt av skaftet, slenger drit og argumenterer på eit sånt nivå at det ikkje er forsvarleg å fortset...

Det er eit faktum at mange i utkantane hatar Oslo. Eventuelt fryktar Oslo. Eller noko. Kommentaren stod på trykk i Klassekampen som signert-artikkel 18.september 2010. Vite meir? Kvar finst Oslo-hatet? Svar: blant anna på origo.no sine nettdebattar og bloggar «For meg so virkar Anne godt forvirra. Ei stakkarsleg sjel som skal ta bøndene. (...) Nei Anne. Du sitter på kaffe og slurpar kaffe latte som resten av gjengen .» Steinar Hjartholm, bonde frå Sogn i debattråden «Anne Viken parkerer Tines reklamekampanje» på Kubonden sin blogg. Reaksjonen kom etter at eg skreiv eit par bloggpostar der eg påpeikte faktafeil i Tines pågåande reklamekampanje. Gjennom ei årrekke har eg skrive artiklar som tek opp markandsføringa av Sogn og Fjordane. Det tyngste argumentet mot meg har heile vegen vore at eg bur i Oslo. Det går igjen. Og eg kan ikkje klage på det. Eg må bite tennene saman. For korleis kan du forsvare deg, i ein debatt som handlar om noko heilt anna, mot påstanden «du bur i Oslo, ergo er ...

av Maria Parr er altså ei barnebok , men den er så kostelig genialt fantastisk skriven, og ordbruken så glitrande glimrande at det er aldeles erkebra på sitt aller erkebeste, og ærlig talt, les den sjølv om den er ei barnebok, for dette er fandenivoldsk fengslande, sjølv for vaksne. Kostelig morsomt Overraskande språkføring Glitrande ordvalg og vendingar Den språklege innpakninga er så genialt fandenivoldsk latterlig bra at det er fader meg umulig å beskrive. Les sjølv!